سابقه و هدف از مهم ترین عوارض شکستگی های استخوانی عارضه جوش نخوردن است. در این مطالعه با بررسی دو گروه جراحی شده به روش تعویض میله و پلیت گذاری روی میله جهت درمان جوش نخوردگی های شفت فمور(ران)، میزان عوارض پس از جراحی و مدت زمان رسیدن به نتیجه مطلوب، مقایسه و بهترین روش معرفی شد. مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی تحلیلی، 12 بیمار در فاصله سال های 1397-1390 با شکستگی شفت استخوان فمورکه به طور اولیه تحت جراحی میله گذاری قرار گرفته بودند، اما دچار عارضه جوش نخوردگی شده بودند، مجددا تحت جراحی تعویض میله یا پلیت گذاری حمایتی قرار گرفتند. خصوصیات دموگرافیک، نوع شکستگی و نوع جراحی آنان ثبت شد. حداقل یک سال پس از جراحی از بیماران گرافی رخ و نیمرخ ران تهیه و ارتوپد میزان جوش خوردن استخوان را ارزیابی کرد. یافته ها: 4 نفر (33/33 درصد) از بیماران تحت جراحی تعویض میله داخل استخوانی و 8 نفر (67/66 درصد) تحت جراحی پلاک گذاری روی میله قبلی قرار گرفتند. 2 نفر (67/16 درصد) از بیماران عارضه عفونت و 5 نفر (67/41 درصد) عارضه کوتاهی اندام داشتند. میانگین کوتاهی اندام در این افراد cm 22/0 ± 10/1 بود. میانگین مدت زمان جوش خوردن بعد از جراحی در گروه با پلاک گذاری روی میله کم تر از گروه با تعویض میله بود. استنتاج در بیماران با جوش نخوردن شکستگی های شفت فمور استفاده از پلیت احتمالا انتخاب مناسب تری باشد. نتایج حاصل از این مطالعه مانند جوش خوردگی سریع تر، بر مفید و کاربردی بودن این تکنیک دلالت دارند.

زمینه و هدف: دو روش مرسوم درمان شکستگی های تنه تیبیا، روش ثابت کردن داخلی با پلاک و کارگذاری میله در داخل کانال استخوان می باشد. از آنجایی که هر یک از این روشها معایب و محاسنی دارد لذا این مطالعه با هدف بررسی مقایسه ای نتایج درمانی شکستگی تنه استخوان تیبیا با دو روش فوق انجام شد.روش بررسی: این مطالعه بصورت کارآزمایی بالینی بر روی 90 بیمار مبتلا به شکستگی تنه تیبیا انجام گرفت. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه درمان با پلاک (گروه I) و درمان با میله داخل کانال استخوانی (گروه II) تقسیم شدند و پس از درمان دو گروه از نظر متوسط زمان جوش خوردن، مدت زمان بستری در بیمارستان، ضخامت کال استخوانی، دامنه حرکتی زانو و مچ پا و متوسط زمان بازگشت بکار مقایسه شدند. داده ها با استفاده از آزمون های t و t مستقل تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: بر اساس این مطالعه به ترتیب در گروه I و II متوسط زمان جوش خوردن شکستگی 0.25±4.8 و 0.24±3.4 ماه، متوسط زمان بستری در بیمارستان 0.03±5 و 0.04±3 روز و متوسط ضخامت کال استخوانی پس از 4 هفته 0.05±2.5 و 0.06±4 میلی متر، متوسط زمان رسیدن به دامنه حرکتی زانو در حد 130 درجه 0.05±3 و 0.06±1.5 ماه، و متوسط زمان رسیدن به دامنه حرکتی 50 درجه مچ پا 0.04±3.5 و 0.03±2 ماه و متوسط زمان بازگشت بکار 0.07±5.2 و 0.04±3 ماه بود. در کلیه موارد مورد بررسی اختلاف مشاهده شده معنی دار بود به طوری که در گروه II نتایج بهتری بدست آمد (p<0.05).نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه، روش ثابت کردن شکستگی تنه تیبیا با استفاده از میله داخل کانال استخوانی نسبت به استفاده از پلاک ارجحیت دارد.

سابقه و هدف: با توجه به فراوانی شکستگی تنه استخوانهای ران و ساق و انتخابی بودن تثبیت این شکستگیها توسط  Interlocking IM. Rods و مشکلات تکنیکی که فرا روی این روش جراحی است، از جمله وابستگی به اشعه x در گذاشتن پیچ های قفل کننده انتهایی، روشی که بتواند به جای پرتوهایX  از میدان مغناطیسی استفاده کند و محل سوراخ های دیستال را سریع و آسان بیابد ابداع شد. به منظور بررسی کارآیی روش جدید در قرار دادن پیچ های قفل کننده انتهائی، این تحقیق روی مراجعین بیمارستان بقیه الله (عج) در سال 1380 انجام گرفت. مواد و روشها: تحقیق به روش کارآزمایی بالینی بر روی 35 بیمار انجام گرفت، با استفاده از میدان مغناطیسی بدون استفاده از اشعهx ، محل قراردادن پیچ های قفل کننده انتهایی تعیین و پیچ ها نصب گردید. میزان کارآیی این روش جدید از نظر تعداد پیچ های درست قرار داده شده، تعداد سوراخ های به خطا ایجاد شده، مدت زمان صرف شده برای هر پیچ، میزان اشعه داده شده در داخل نمونه تعیین و میزان واقعی آن در جوامع مشابه با احتمال 95% برآورد گردید. یافته ها: تحقیق روی 35 بیمار شامل 16 مورد شکستگی تنه استخوان تیبیا، و 19 مورد تنه فمور در سنین 10±29 سال انجام گرفت. میزان خطا در قراردادن پیچ ها 4.8% در داخل نمونه و میزان واقعی آن از حداقل صفر تا حداکثر 10% برآورد شد. زمان پیدا کردن محل هر پیچ 2±5.2 دقیقه بود.نتیجه گیری و توصیه: به نظر می رسد این روش می تواند محل پیچ های قفل کننده انتهایی را مشخص کرده و روند پر هزینه، وقت گیر و پر خطر Free-hand را با روش ساده، سریع، بی خطر و ارزان مغناطیسی جایگزین نماید. به منظور همه گیر شدن استفاده از چنین وسیله ای، انجام یک تحقیق تجربی وسیع تر توصیه می شود.

پیش زمینه: شکستگی تنه استخوان درشت نی ساق یکی از شایع ترین شکستگی ها در اندام تحتانی است که در صورت جابه جایی و عدم پایداری بین قطعات شکسته نیاز به عمل جراحی و ثابت کردن محل شکستگی می باشد. هدف از انجام این تحقیق مقایسه نتایج دو روش جراحی «پلاک گذاری» و میله داخل استخوانی قفل شونده در درمان شکستگی بسته تنه استخوان درشت نی ساق بود.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت آینده نگر و تصادفی در یک دوره زمانی 15 ماهه انجام شد. در این مدت تمامی بیماران دچار شکستگی بسته تنه استخوان درشت نی ساق که به دو بیمارستان آموزشی درمانی شهر اهواز مراجعه نموده و به یکی از روش های درمانی مذکور درمان شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. به این ترتیب 106 بیمار وارد مطالعه شدند. 50 بیمار با «میله گذاری» و 56 بیمار با «پلاک گذاری» درمان شدند. میزان و مدت زمان جوش خوردگی و عفونت، شاخص های ارزیابی بیماران بودند و بیماران به مدت یک سال پیگیری شدند.یافته ها: از تعداد کل بیماران، 52 نفر (92.9%) در گروه «پلاک گذاری» و 48 بیمار (96%) در گروه «میله گذاری» جوش خوردگی بدست آوردند. 4 نفر (7.8%) در گروه «پلاک گذاری» و 2 نفر (4%) از گروه «میله گذاری» جوش نخوردند. میزان عفونت با پلاک نسبت به میله به صورت معنی داری بیشتر (p=0.034) و میانگین زمان جوش خوردگی با میله نسبت به پلاک به صورت معنی داری کمتر بود.(p=0.006) نتیجه گیری: از نظر میزان جوش خوردگی تفاوت آشکاری بین «پلاک گذاری» و «میله گذاری» در شکستگی های بسته تنه تی بیا دیده نمی شود، لیکن «پلاک گذاری» با جوش خوردن کندتر و با احتمال عفونت بیشتری همراه است.

زمینه و هدف: پای شارکو بیماری ناتوان کننده مرموزی است که به طور شایع در بیماران دیابتی دیده می شود و به صورت کلاسیک با تخریب مفاصل کوچک قسمت میانی پا و نشست کردن قوس طولی داخلی پا خود را نشان می دهد. هنگامی که جراحی برای حفظ یک پای دارای عملکرد ضرورت یابد سوال بعدی یافتن بهترین روش فیوژن (fusion) و بازسازی و فیکس کردن و بی حرکت کردن پا با کمترین آسیب نسج نرم است. امروزه استفاده از پلاک مدیال و پلنتار برای حفظ قوس پا توصیه می شود، همچنین در مواردی که سابقه زخم و عفونت وجود دارد استفاده از پیچ های بلند، ترجیحا اینترامدولاری، با نتایج: موفق بالایی همراه بوده است. هدف این مطالعه مقایسه بیومکانیکی روش های مختلف فیکس کردن به صورت فینیت آنالیز است. در این پژوهش رفتار بیومکانیکی سه روش با بارگذاری شبه استاتیک روی مدل ساخته شده در نرم افزارهای المان محدود بررسی می شود. روش ها: از جمله اهداف این پژوهش مدل سازی و شبیه سازی به گونه ای بود که تا حد ممکن نزدیک به آناتومی واقعی موضع محل بررسی باشد. برای این منظور از تصاویر ثبت شده به روش سی تی اسکن که از پای یک خانم 40 ساله تهیه شده بود استفاده کردیم و این تصاویر برای تکمیل مدل هندسی به نرم افزار میمیکس (mimics) منتقل شد. سپس، مدل تحت آنالیز بیومکانیکی به صورت شبه استاتیک در محیط نرم افزار آباکوس (abaqus19. 0) قرار گرفت. برای دستیابی به مدل واقعی از لحاظ خواص، خواص مکانیکی برای استخوان کورتیکال و اسفنجی به صورت ارتوتروپیک خطی لحاظ شده است. بافت نرم به صورت هایپرالاستیک توصیف ماهیت غیرخطی و تراکم ناپذیر در نظر گرفته شد. نتایج: با مقایسه اقسام سازه های مورد بررسی در مدل میله، تنش بیشتر روی ایمپلنت و تنش کمتر روی استخوان مشاهده شد. روش پلاک پلنتار از نظر حداکثر تنش به پا بدون ایمپلنت، نزدیکتر بود. نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد کمترین تنش در حالت پلاک پلنتار رخ می دهد که احتمالا باعث خستگی کمتر و با تاخیر بیشتر این پلاک می شود و نیز معلوم شد تنش وارده بر میله بیشتر از پلاک ها بوده است که این می تواند نشانه استحکام (regidity) بیشتر ساختمان ایجاد شده و افزایش سپر تنش (stress sheilding) باشد. البته جنس استیل یا تیتانیوم و قطر میله می تواند در این مقادیر تاثیرگذار باشد.

پیش زمینه: شکستگی استخوان ران از شایع ترین شکستگی ها به دنبال ضربه می باشد و می تواند منجر به عوارض طولانی مدت و ناتوانی وسیع شود. در این مطالعه نتایج درمان شکستگی های تنه استخوان ران به دو روش پلاک گذاری و میله داخل استخوانی قفل شونده به روش باز مقایسه شدند.مواد و روش ها: در یک مطالعه کارآزمایی بالینی، 63 بیمار دچار شکستگی تنه استخوان ران با روش پلاک گذاری و 61 بیمار با روش میله داخل استخوانی قفل شونده در دو بیمارستان آموزشی اهواز مطالعه شدند. میانگین سنی بیماران 31.1 سال (60-15 سال) و مدت زمان پیگیری یک سال بود.یافته ها: میانگین زمان جوش خوردگی در گروه میله گذاری 19.8 هفته و در گروه پلاک 21.6 هفته بود. در گروه میله گذاری 2 مورد عفونت، 5 مورد جوش نخوردگی و 2 مورد نارسایی وسیله؛ و در گروه پلاک گذاری این موارد به ترتیب 10، 5 و 9 مورد بودند. 59 بیمار در گروه میله گذاری و 45 بیمار در گروه پلاک گذاری دامنه حرکتی زانو بیش از 90 درجه بدست آوردند. شایع ترین شکایت در گروه میله گذاری، لنگش در 35 بیمار (%57.4) بود.نتیجه گیری: با توجه به عوارض بالای پلاک گذاری نسبت به میله داخل استخوانی باز در شرایط مساوی و در مواردی که میله گذاری بسته مقدور نمی باشد جهت تثبیت شکستگی های تنه استخوان ران میله گذاری داخل استخوانی باز نسبت به پلاک گذاری ارجح می باشد.

مقدمه: میله های داخل کانال استخوانی یکی از انواع کاشتنی های ارتوپدی است که در درمان شکستگی های استخوان های بلند در شکستگی های چند تکیه ای استخوان کاربرد فراوان دارند. روشهای اجزا محدود می تواند برای ارزیابی بارگذاری، بررسی توزیع مولفه های تنش و مولفه های کرنش و در نهایت پیش بینی رفتار مکانیکی، پایداری و شکست این میله ها بکار گرفته شود.هدف: ارزیابی و بازسازی شرایط مرزی واقعی در شبیه سازی اجزا محدود و همچنین ایجاد شرایط منطبق با شرایط بارگذاری فیزولوژیک در روش های تجربی از مواردی است که مورد توجه قرار گرفته است.مواد و روش ها: در این پژوهش برای شبیه سازی از تحلیل شبه استاتیک، الاستوپلاستیک استفاده شده است.نتایج: تاثیر شرایط مرزی در مدل سازی میله های داخل کانالی از بالا واردشونده استخوان ران بهنگام بهبود کامل استخوان مورد بررسی قرار گرفته و تاثیر شرایط مرزی در پیش بینی رفتار مکانیکی کاشتنی به بحث گذاشته شده است.بحث: بالگوی توزیع تنش در داخل استخوان در پیش و پس از استفاده از کاشتنی مورد بررسی قرار گرفته است و مشابهت الگوی توزیع تنش در هر دو حالت همراه با کاهش سطح تنش در زمان استفاده از کاشتنی ارایه گردیده است.

پیش زمینه: شکستگی های شفت فمور در اطفال با روش های مختلفی مانند کشش، گچ اسپایکا، پلاک، فیکساتور خارجی و میله گذاری درمان می شوند. در سالهای اخیر استفاده از نوع خاصی از میله داخل کانال استخوان به نام «میله الاستیک داخل کانال» (ESIN) مورد بررسی قرار گرفته و نتایج رضایت بخشی از آن گزارش شده است. این مقاله گزارشی از تجربه ما در مرکز دانشگاه علوم پزشکی لرستان است.مواد و روش ها: از سال 1382 تعداد 32 بیمار 10 - 5 ساله با شکستگی شفت فمور در بیمارستان شهدای خرم آباد با میله های تیتانیوم درمان شدند. خصوصیات شکستگی ها، نتایج درمان جراحی و عوارض آنها با یک پیگیری 7 ماهه بررسی شد. هر هفته تا پیدا شدن کال، پرتونگاری از ران مبتلا جهت بررسی کال و راستای قطعات شکسته شده صورت گرفت.یافته ها: 32 بیمار درمان شده، یک هفته پس از عمل جراحی راه رفتن با عصا را شروع کردند. با مدت متوسط چهار روز بستری شدن در بیمارستان، پس از 6 هفته عضو شکسته وزن کامل بدن را تحمل می نمود. متوسط زمان جوش خوردن 10 هفته بود و همه موارد جوش خوردند و حرکات زانو در 8 هفته کامل بود. سه مورد اشکال در نحوه جوش خوردن به صورت انحراف در راستای پا و به اندازه 1 تا 2 سانتی متر کوتاهی به وجود آمد. شایع ترین شکایت، درد در اطراف زانو در محل ورود میله ها در دو هفته اول پس از عمل بود.نتیجه گیری: روش فیکساسیون شکستگی های تنه استخوان فمور با میله های قابل انعطاف تیتانیوم برای سنین 5 تا 10 سالگی روشی است مناسب که زمان بستری، طول درمان و عوارض جانبی کمی را همراه داشته و برای شکستگی های دو قطعه ای توصیه می شود.

زمینه و هدف: در اغلب وضعیت های اضطراری همچون سوختگی های شدید، خیز بسیار زیاد، وجود ترومبوز در عروق سطحی،چاقی مفرط، شوک ناشی از خونریزی های شدید دستیابی مستقیم به سیستم گردش خون به خصوص به عروق سطحی مشکل و در برخی از موارد غیر ممکن می باشد. لذا در چنین شرایطی جهت تزریق مایعات و داروهای اضطراری باید از روش های دیگر به جز تزریق داخل وریدی استفاده نمود. در این مطالعه دو روش تزریق داخل استخوانی و وریدی در خرگوش بالغ با استخوان های تکامل یافته مورد بررسی قرار گرفت.مواد و روش ها: این بررسی به صورت یک مطالعه تجربی بر روی 20 سر خرگوش نر سفید نیوزلندی 6 - 4 ماهه انجام شد. جهت مقایسه دو روش تجویز متیلن بلو،داخل استخوانی و داخل وریدی، 10 خرگوش به میزان 5 سی سی متیلن بلو از طریق داخل وریدی و 10 خرگوش نیز 5 سی سی متیلن بلو از طریق داخل استخوانی دریافت کردند. اطلاعات لازم از فرم اطلاعاتی استخراج گردید و با استفاده از جداول فراوانی مناسب بر اساس متغیرها داده های لازم تجزیه و تحلیل گردید. تجزیه و تحلیل اطلاعات بر اساس آزمون آماری مان - ویتنی انجام شد.یافته ها: میانگین زمان ظاهر شدن متیلن بلو در کانولیشن ایورت در روش تزریق داخل استخوانی 9.781±2.3 ثانیه و در روش تزریق داخل وریدی 10.052±2.33 ثانیه می باشد. این اختلاف از لحاظ آماری (Man Whitney) معنی دار نبود (P=0.800).نتیجه گیـری: به نظر می رسد که تزریق داخل استخوانی به اندازه تزریق داخل وریدی حتی در استخوان بالغ نیز کارایی داشته باشد و می توان در شرایط عدم دسترسی به ورید از روش داخل استخوانی در بالغین نیز استفاده کرد و در اورژانس های حیاتی زمان را از دست نداد.

پیش زمینه: شکستگی ساق و شکستگی تنه فمور از شکستگی های شایع و درمان استاندارد هر دوی آنها استفاده از میله داخل کانال است. این مطالعه به منظور تعیین بهترین روش تخمین طول میله داخل کانالی قبل از عمل جراحی انجام شد. مواد و روش ها: در 82 بیمار با شکستگی تیبیا و 25 بیمار با شکستگی تنه فمور، قبل از عمل جراحی با چند روش مختلف طول میله داخل کانالی مورد نیاز حدس زده و با اندازه نیل مناسبی که حین عمل جراحی استفاده شده بود مقایسه شد. همچنین در قسمت اول مطالعه، در موارد قابل انجام و با اندازه گیری بر روی افراد سالم، میزان پایایی درون و بین مشاهده گر در مورد این روش ها بررسی شد. روش های مورد مطالعه در مورد فمور عبارت بودند از فاصله تروکانتر بزرگ تا کشکک (T-P) تروکانتر بزرگ تااپی کوندیل کناری (T-LE) و الکرانون تا نوک انگشت پنجم (O-5F) در مورد تیبیا روش های مورد مطالعه عبارت بودند از مدیال مالئول تا توبرازیته (MM-T) رادیوگرافی ساق سالم و همچنین الکرانون تا صفحه متاکارپ پنجم (O-5MB). توافق داده ها با اندازه گیری ICC ،SEM ،CV% و رسم B & A plot بررسی شد. یافته ها: تقریبا تمام روش های مورد مطالعه پایایی درون و بین مشاهده گران «خوب» نشان دادند. در عمل و بر روی بیماران با شکستگی، بهترین ICC (0.876) و پایین ترین (SEM (0.777 را در مورد شکستگی های فمور، روش گریتر پاتلا (T-P) نشان داد. در مورد شکستگی های تیبیا بهترین ICC (0.860 و پایین ترین (SEM (0.602 را روش مالئول توبرکل (MM-T). نشان داد B & A plot برای یافته های قسمت دوم مطالعه رسم شد که نتیجه گیری را تقریبا تایید کرد. در روش گریتر پاتلا در %64 موارد، در روش الکرانون انگشت پنجم در %93 و در روش گریتر اپی کوندیل در تمامی موارد و در مورد تیبیا، در روش مالئول مدیال در %40.9 موارد، در روش الکرانون متاکارپ در %37.3، و در روش رادیوگرافی در %65.06 اندازه تخمین زده شده بزرگتر از اندازه نیل بعد از عمل بود. نتیجه گیری: بهترین تخمین از اندازه میله داخل کانالی مورد نیاز در شکستگی فمور را روش گریتر تروکانتر تا پاتلا (T-P) و در مورد تیبیا روش مالئول مدیال تا توبرازیته (MM-T) به دست می دهند، ولی روش کاملا مناسبی در بین روش های امتحان شده وجود ندارد.